อะภิณ๎หังปัจจะเวกขะณะปาฐะ

อะภิณ๎หังปัจจะเวกขะณะปาฐะ

(นำ)  หันทะ มะยัง อะภิณ๎หะปัจจะเวกขะณะปะฐัง ภะณามะ เส.

ชะราธัมโมม๎หิ  ชะรัง  อะนะตีโต, (ตา)     เรามีความแก่เป็นธรรมดา  จะล่วงพ้นความแก่ไปไม่ได้

พ๎ยาธิธัมโมม๎หิ  พ๎ยาธิง  อะนะตีโต, (ตา)   เรามีความเจ็บไข้เป็นธรรมดา  จะล่วงพ้นความเจ็บไข้ไปไม่ได้

มะระณะธัมโมม๎หิ  มะระณัง  อะนะตีโต, (ตา)     เรามีความตายเป็นธรรมดา จะล่วงพ้นความตายไปไม่ได้

สัพเพหิ  เม  ปิ  เยหิ  มะนาเปหิ  นานาภาโว  วินาภาโว,  เราจะละเว้นเป็นต่าง ๆ คือว่า จะต้องพลัดพรากจากของรักของเจริญใจทั้งสิ้นไป

กัมมัสสะโกม๎หิ  กัมมะทายะโท  กัมมะโยนิ  กัมมะพันธุ  กัมมะปะฏิสะระโณเรามีกรรมเป็นของของตน, มีกรรมเป็นผู้ให้ผล, มีกรรมเป็นแดนเกิด, มีกรรมเป็นผู้ติดตาม, มีกรรมเป็นที่พึ่งอาศัย,

ยัง  กัมมัง  กะริสสามิ  กัล๎ยาณัง  วา  ปาปะกัง  วา  ตัสสะ  ทายาโท  ภะวิสสามิ,   เราจักทำกรรมอันใดไว้, เป็นบุญหรือเป็นบาป, เราจักเป็นทายาท,

คือว่า จะต้องได้รับผลของกรรมนั้นสืบไป,

เอวัง  อัม๎เหหิ  อะภิณ๎หัง  ปัจจะเวกขิตัพพัง, เราทั้งหลาย ควรพิจารณาอย่างนี้ ทุกวัน ๆ  เถิด.

แนะนำเว็บไซต์ พระคุ้มครอง

สาระน่ารู้เกี่ยวกับพระเครื่อง

บูชาวัตถุมงคล