เหตุแห่งความรัก…มักจบลงที่….

 ความรัก หนุ่มสาว

                        "ความรักนั้นย่อมเกิดขึ้นด้วยเหตุสองประการ คือ
                         ด้วยการอยู่ร่วมกันในกาลก่อน ๑
                         ด้วยความเกื้อกูลต่อกันในปัจจุบัน ๑
                         เหมือนดอกอุบลเมื่อเกิดในน้ำ ย่อมเกิดเพราะอาศัยเหตุสองประการ 
                         คือน้ำและเปือกตม ฉะนั้น"

                                                              (สาเกตชาดก)

บางคนอ่านแล้วอาจจะบอกว่า "เฮ้ย โบราณ มาจากกรุไหนนั่น"
จริงๆ ความรักเกิดขึ้นเพราะอาศัยเหตุ ๒ อย่างนี้จริงๆ
๑.คือมีอดีตร่วมกันมา  ตั้งแต่วินาทีที่แล้วยันถึงชาติที่ผ่านๆมาโน้นแหล่ะ  เคยดูละครไหม  เรื่องไหนที่พระเอกนางเองเล่นด้วยกันตั้งแต่เด็กๆ  โตขึ้นมาแล้ว เห็นหน้ากันแล้วปิ๊งๆๆ กัน ภาพแต่สมัยเด็กๆ ผุดขึ้นมา ว่าเคยขี่ควายเล่นด้วยกันมา
๒.รักกันเพราะความเกื้อกูลต่อกันในปัจจุบัน  ข้อนี้ยิ่งชัดเจนใหญ่เลย  คนเราทำงานด้วยกัน เจอกันทุกวัน ยิ้มให้กัน  ช่วยเหลือกัน แบ่งปันสิ่งดีๆ ต่อกัน ย่อมทำให้เกิดความเข้าใจกัน และเกิดความรัก ดาราหลายคู่ทำงานด้วยกัน แสดงด้วยกัน จนได้แต่งงานกันก็หลายคู่  นี่ก็เพราะอาศัยเหตุในปัจจุบัน
-เมื่อคนเรามีความรัก ถูกศรแห่งรักปักหัวใจแล้ว ยากที่จะดิ้นหลุดไปได้  ผู้มีความรักอยู่ในหัวใจ ย่อมสร้างความหวังไว้อย่างเจิดจ้า  แม้แต่อายุสี่สิบแล้ว ก็อยากกลับมาสิบสี่อีกครั้ง  นี่หนอความรัก  แต่เมื่อเขาตั้งความหวังไว้  ความผิดหวังมักรอคอยเขาอยู่


-ความรักจะเกิดขึ้นด้วยเหตุอันใดก็แล้ว ย่อมหนีไม่พ้น และจบลงด้วยคำว่า "สัพเพหิ  เม  ปิเยหิ  มะนาเปหิ  นานาภาโว  วินาภาโว   เราจักต้องพลัดพรากจากของที่รัก ของชอบใจทั้งหมด"  จบ  เขียนมาก คนก็ไม่ชอบอ่านหรอก




แสดงความคิดเห็นที่นี่

อีเมลของคุณจะไม่แสดงให้คนอื่นเห็น ช่องที่ต้องการถูกทำเครื่องหมาย *